ดาวเหนือ

วันนี้ ผมได้เจอพ่อตัวเอง...

ถ้าใครอยู่อ่านบล็อคด้วยกันตั้งแต่ต้นๆ ก็จะรู้ว่า ผมโตมาโดยอยู่กับแม่ตลอด

เพราะแม่หย่าร้างกับพ่อ...

พ่อมาหาผมที่ทำงาน...ผมทำตัวไม่ค่อยถูก...ดูพ่อเองก็ทำตัวไม่ค่อยถูก..

เราไม่ได้เจอกัน เกือบจะสิบปี..

พ่อแก่ไปเยอะ...ผมหงอกอีกต่างหาก...แต่ดูไฟในตัวยังคงมีอยู่...

ซิ่งมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ๆเหมือนเดิม...เสื้อยืดกางเกงยืน ใส่เข็มขัดหนัง

เหมือนเมื่อครั้งเขายังหนุ่ม

ส่วนผมเองก็แก่ลงไปเยอะ ล่าสุดที่้เจอกัน ผมยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เลย...

ตอนนี้ ทำไมพ่อดูตัวเล็กจัง?...

เราก็คุยกันนิดๆหน่อยๆ ส่วนใหญ่พ่อจะเป็นคนชวนคุย...ผมไม่รู้จะชวนคุยอะไร

พ่อเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ในเรื่องความรับผิดชอบสำหรับผม...

ตอนเด็กๆก็มักจะผิดสัญญากับผม...จนผมไม่คิดจะพึ่งพาพ่ออีก..

แต่พ่อเป็นตัวอย่างที่ดี ในแง่ของคนที่ใช้ชีวิตเต็มที่...คนที่อยู่นอกระบบ..คนรักอิสระ

คนที่เล่นดนตรีมาตลอดจนแก่..คนที่เป็นครูสอนกอล์ฟ...คนที่เปิดร้านนู้นร้านนี้

แล้วพอเจ๊งก็หาธุรกิจอื่นเปิดใหม่...เปิดๆปิดๆมาตลอด

เพราะไม่อยู่นิ่ง ต่อสู้ตลอด...ไฟความหนุ่ม ก็เลยยังคงครุกกรุ่นในตัวเสมอ..

ในฐานะลูก ผมไม่ให้อภัยพ่อหรอกนะ ที่พ่อทิ้งแม่ไป...หย่าแล้วก็ไม่เคยส่งเงินมาซักบาท

แต่ในฐานะผู้ชาย...ผมยอมรับพ่อ ในฐานะผู้ชายที่เป็นนักสู้ชีวิต ปากกัดตีนถีบตลอด

...ตัวผมเองยังไม่รู้ว่า ผมจะทำได้แบบพ่อรึเปล่า...

จริงๆผมไม่รู้สึกเสียใจอะไรนะ ถ้าชีวิตนี้จะไม่ได้เจอพ่ออีก..

แต่พอเจอ ก็กลับรู้สึกดีใจเล็กๆเหมือนกัน..

ความผูกพันในพันธุกรรมยังมีอยู่..

ถึงยังไง สายเลือดมันก็ตัดกันไม่ขาดสินะ...