ไทระบาย(16/12/2008)

posted on 16 Dec 2008 01:32 by johnyco

 

 
 

 

ตกหล่นจากเมื่อวาน... ผมลืมเล่าไปครับ..

 

วันอาทิตย์ ตอนที่กินข้าวเย็นที่บ้านย่า...ได้กินผักทอดกับน้ำพริกมะขาม..

 กินไปก็อร่อยดี...แต่พออา(ที่เป็นลูกสาวของย่า)กินเท่านั้นแหล่ะ..

 

"เฮ้ย!!! นี่มันน้ำพริกมะขามที่แม่ทำนี่หว่า!!!..."

 

คือ คุณย่าเขาจะตำน้ำพริกมะขาม ใส่ตู้เย็นไว้ตลอด...

 

ที่กินอยู่ตอนนั้น คือกระปุกสุดท้ายที่มีอยู่เหลือในตู้เย็น...

ย่าท่านตำไว้ให้ก่อนท่านเสียนั่นแหล่ะ..

 

อา อึ้งๆเงียบๆไป...ผมเข้าใจความรู้สึกนะ....

 

อาคงกินมาตั้งแต่เด็ก พอย่าจากไป...

ต่อไปนี้ก็จะไม่มีน้ำพริกมะขามของย่าให้กินอีกแล้ว...

 

ขนาดไม่ได้อาศํยอยู่บ้านนั้นนะ....ผมยังเศร้าเลย....

 

 

 

เศร้าไป 1 ยก...

 

 

...

...

 

ต่อไปเป็นมหากาพย์ระบายน้ำเน่าส่วนตัว...

ถ้าไม่อยากอ่าน ไม่ต้องอ่านก็ได้ครับ

 

 

 

...

...

ส่วนใครจะอ่าน มาเศร้ากันต่อ...

 

เมื่อวานผมมีธุระ จำเป็นต้องไปที่ทำงานเก่า ทั้งๆที่ไม่ได้อยากโผล่ไปหรอกครับ..


แต่ไม่ไปก็ไม่ได้...มันจำเป็นจริงๆ...ผมเองไม่อยากจะเจอเธอ เพราะผมกลัวตัวเอง -

จะกลับมาเศร้า...แต่ดูเหมือนฟ้าจะเล่นตลก....เดินเข้าไปก็เจอเธอคนแรกเลย...

 

ไม่ได้เจอเธอมาซัก 3 เดือน....จริงๆเราคงมีอะไรคุยกันได้เยอะ....

แต่ผมไม่คุยกับเธอเลย...

 

ดูเหมือนเธอเองก็อยากจะชวนคุยเล็กๆน้อยๆ...แต่...ผมไม่ยอมสบตา...


...

...

 เราเคยกินข้าวด้วยกันทุกวัน...

ตอนเธอป่วย ผมเิสิร์ฟอาหารให้ถึงห้องด้วยความเต็มใจ...

 

วันที่พนักงานคนอื่นป่วย ผมทำงานเช้าตรู่ถึงมืดค่ำตลอดอาทิตย์..

แทนส่วนของคนอื่นๆ...

 

ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อเธอ...ทำไปโดยไม่ได้หวังสิ่งใดตอบแทน

 

เราเคยสนิทกัน เราเคยนั่งคุยกันทุกวัน...

 

ต่อมา...

 

เราเปลี่ยนจากเพื่อนสนิท ไปเป็นเพื่อน...

 

เปลี่ยนจากเพื่อน ไปเป็นคนรู้จัก...

 

เปลี่ยนจากคนรู้จัก ไปเป็นคนแปลกหน้า...

 

ในที่สุด ผมก็ชินกับการเป็นคนแปลกหน้า....

 

ตราบใดที่ผมยังต้องเจอเธอ ผมจะไม่มีวันไปเริ่มต้นใหม่กับใครใดๆทั้งนั้น...

 

อาจจะฟังดูน้ำเน่า แต่ตัวผมเองรักใครรักจริงจัง....

...ถึงจะดูทะลึ่งตึงตังเหมือนจะเจ้าชู้..หน้าหม้อ...

 

แต่หัวใจผมไม่เคยโกหกตัวเอง...ผมรักได้ทีละคน...

 

ผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยรัก....

เมื่อเส้นทางความรักมันสิ้นสุดลง...

ผมจะสาบสูญออกจากชีวิตของเธอไปอย่างถาวร...

 

เพื่อให้หัวใจผมมันละจากเธอได้...เราต้องไม่เจอกันอีก

 

แต่กว่าเวลาจะรักษาหัวใจ ให้พร้อมเจอคนใหม่...

ตัวผมเองก็ต้องใช้เวลาเป็นปีๆ...และมันเป็นแบบนี้เสมอ

 

....

....

นั่นเป็นอีกเหตุผลหนึ่ง(ในหลายๆเหตุผล)

ที่ผมยื่นลาออกจากที่นี่...

 

เมื่อผมไปทำงานที่อื่น ชีวิตที่เหลือ ผมคงจะได้หลีกเลี่ยง ไม่ต้องเจอเธออีก...

 

....

....

เมื่อวานเจอเธอแล้ว เพลงนี้มันเลยผุดขึ้นมาในหัว...