ดาวเหนือ

ตกหล่นจากเมื่อวาน... ผมลืมเล่าไปครับ..

วันอาทิตย์ ตอนที่กินข้าวเย็นที่บ้านย่า...ได้กินผักทอดกับน้ำพริกมะขาม..

 กินไปก็อร่อยดี...แต่พออา(ที่เป็นลูกสาวของย่า)กินเท่านั้นแหล่ะ..

"เฮ้ย!!! นี่มันน้ำพริกมะขามที่แม่ทำนี่หว่า!!!..."

คือ คุณย่าเขาจะตำน้ำพริกมะขาม ใส่ตู้เย็นไว้ตลอด...

ที่กินอยู่ตอนนั้น คือกระปุกสุดท้ายที่มีอยู่เหลือในตู้เย็น...

ย่าท่านตำไว้ให้ก่อนท่านเสียนั่นแหล่ะ..

อา อึ้งๆเงียบๆไป...ผมเข้าใจความรู้สึกนะ....

อาคงกินมาตั้งแต่เด็ก พอย่าจากไป...

ต่อไปนี้ก็จะไม่มีน้ำพริกมะขามของย่าให้กินอีกแล้ว...

ขนาดไม่ได้อาศํยอยู่บ้านนั้นนะ....ผมยังเศร้าเลย....

เศร้าไป 1 ยก...

...

...

ต่อไปเป็นมหากาพย์ระบายน้ำเน่าส่วนตัว...

ถ้าไม่อยากอ่าน ไม่ต้องอ่านก็ได้ครับ

...

...

ส่วนใครจะอ่าน มาเศร้ากันต่อ...

เมื่อวานผมมีธุระ จำเป็นต้องไปที่ทำงานเก่า ทั้งๆที่ไม่ได้อยากโผล่ไปหรอกครับ..

แต่ไม่ไปก็ไม่ได้...มันจำเป็นจริงๆ...ผมเองไม่อยากจะเจอเธอ เพราะผมกลัวตัวเอง -

จะกลับมาเศร้า...แต่ดูเหมือนฟ้าจะเล่นตลก....เดินเข้าไปก็เจอเธอคนแรกเลย...

ไม่ได้เจอเธอมาซัก 3 เดือน....จริงๆเราคงมีอะไรคุยกันได้เยอะ....

แต่ผมไม่คุยกับเธอเลย...

ดูเหมือนเธอเองก็อยากจะชวนคุยเล็กๆน้อยๆ...แต่...ผมไม่ยอมสบตา...

...

...

 เราเคยกินข้าวด้วยกันทุกวัน...

ตอนเธอป่วย ผมเิสิร์ฟอาหารให้ถึงห้องด้วยความเต็มใจ...

วันที่พนักงานคนอื่นป่วย ผมทำงานเช้าตรู่ถึงมืดค่ำตลอดอาทิตย์..

แทนส่วนของคนอื่นๆ...

ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อเธอ...ทำไปโดยไม่ได้หวังสิ่งใดตอบแทน

เราเคยสนิทกัน เราเคยนั่งคุยกันทุกวัน...

ต่อมา...

เราเปลี่ยนจากเพื่อนสนิท ไปเป็นเพื่อน...

เปลี่ยนจากเพื่อน ไปเป็นคนรู้จัก...

เปลี่ยนจากคนรู้จัก ไปเป็นคนแปลกหน้า...

ในที่สุด ผมก็ชินกับการเป็นคนแปลกหน้า....

ตราบใดที่ผมยังต้องเจอเธอ ผมจะไม่มีวันไปเริ่มต้นใหม่กับใครใดๆทั้งนั้น...

อาจจะฟังดูน้ำเน่า แต่ตัวผมเองรักใครรักจริงจัง....

...ถึงจะดูทะลึ่งตึงตังเหมือนจะเจ้าชู้..หน้าหม้อ...

แต่หัวใจผมไม่เคยโกหกตัวเอง...ผมรักได้ทีละคน...

ผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยรัก....

เมื่อเส้นทางความรักมันสิ้นสุดลง...

ผมจะสาบสูญออกจากชีวิตของเธอไปอย่างถาวร...

เพื่อให้หัวใจผมมันละจากเธอได้...เราต้องไม่เจอกันอีก

แต่กว่าเวลาจะรักษาหัวใจ ให้พร้อมเจอคนใหม่...

ตัวผมเองก็ต้องใช้เวลาเป็นปีๆ...และมันเป็นแบบนี้เสมอ

....

....

นั่นเป็นอีกเหตุผลหนึ่ง(ในหลายๆเหตุผล)

ที่ผมยื่นลาออกจากที่นี่...

เมื่อผมไปทำงานที่อื่น ชีวิตที่เหลือ ผมคงจะได้หลีกเลี่ยง ไม่ต้องเจอเธออีก...

....

....

เมื่อวานเจอเธอแล้ว เพลงนี้มันเลยผุดขึ้นมาในหัว...

จะร้องไห้อีกนานไหม

จะร้องไห้อีกนานไหม จะไปฟูมฟายเพื่อเขาทำไม

จะต้องเศร้าอีกนานไหม  จะเสียน้ำตาอีกซักเท่าไร

อยากบอกให้รู้  เธอไม่ได้อยู่เพียงคนเดียว เธอยัง

มีฉัน..... ตรงนี้ไง

จะร้องไห้อีกนานไหม จะตรอมตรมอีกซักเท่าไร

จะนั่งเศร้าอีกนานไหม จะย้อนเวลาไปเพื่ออะไร

อยากบอกให้รู้  เธอไม่ได้อยู่เพียงคนเดียว เธอยังมีฉัน..... ฮู

โลก นั้น หมุนกลับไปไม่ได้หรอก

เวลา นั้น ย้อนกลับไปไม่ได้หรอก

แต่สิ่ง ที่ ฉันอยากบอกให้รู้ ฮู....

เธอไม่เดียวดาย(เธอไม่เดียวดาย)....อย่างน้อยยังมีฉัน

อยากบอกให้รู้  เธอไม่ได้อยู่เพียงคนเดียว เธอยังมีฉัน..... ฮู

โลก นั้น หมุนกลับไปไม่ได้หรอก

เวลา นั้น ย้อนกลับไปไม่ได้หรอก

แต่สิ่ง ที่ ฉันอยากบอกให้รู้ ฮู....

เธอไม่เดียวดาย(เธอไม่เดียวดาย)....ยังมีฉัน

จะร้องไห้อีกนานไหม จะไปฟูมฟายเพื่อเขาทำไม

จะต้องเศร้าอีกนานไหม  จะเสียน้ำตาอีกซักเท่าไร

อยากบอกให้รู้  เธอไม่ได้อยู่เพียงคนเดียว เธอยังมีฉัน..... ฮู

อยากบอกให้รู้  เธอไม่ได้อยู่เพียงคนเดียว เธอยังมีฉัน..... ยังมีฉัน อยู่ทั้งคน

....ผมแต่งให้เธอ....ตอนนั้นเธออกหัก...

เธอเลิกกับแฟนเก่า ทำงานไป เธอก็แอบไปร้องไห้....ช่วงนั้นเธอโทรมมาก....

แรกๆผมก็สงสารเฉยๆ ....ตอนนั้นยังไม่ได้ตกหลุมรักหรือคิดอะไร 

แต่พอวันนึง ที่ผมเผลอใจให้ไป....เพลงนี้มันก็เลยออกมาครับ....

ผมแต่งให้เธอ.....ผมร้องให้เธอ....

จะว่าเธอโชคดีก็ได้นะ เพราะมีผู้หญิงบนโลกนี้ไม่เยอะหรอก

ที่จะได้รับเพลงที่แต่งให้เธอคนเดียว....มาจากผู้ชายที่หลงรักเธอ

แต่สุดท้าย...เราก็ไม่ได้คู่กัน...

.... เธอเป็นคนที่ทำให้มี Entry นี้ และ Entry ต่อไปนี้

เป็นโรคคิดถึงค้าง....(1/10/2008)

ฝันอันว่างเปล่า...(15/10/2008)

อนุสรณ์จากความเศร้า(9/12/2008)

ต้องขอบคุณเธอ...ที่ทำให้ผมกลายเป็นศิลปินเต็มตัว...

และได้ใช้นามปากกาว่า ไทระบาย...

จริงๆถึงจะทานแห้วแล้ว ผมเองก็ไม่อยากจากเธอไปไหนหรอกครับ...

เรายังเป็นเพื่อนกันได้...

เพราะว่า ผมยังอยากอยู่ช่วยเหลือเธอ เหมือนในเพลงที่ผมแต่งให้...

"เธอยังมีฉัน อยู่ทั้งคน..."

แต่ 3 เดือนก่อน ตอนที่ผมกินแห้วจากเธอใหม่ๆ...

มี sms พวกโรคจิต มันมาป่วนเธอ....

เธอดันสงสัยว่าเป็นฝีมือผมครับ...

ไม่รักไม่ว่า....แต่ไม่เชื่อใจนี่....ต่างคนต่างไปเลยดีกว่า...

ผมคงหมดหน้าที่ในชีวิตเธอแล้ว...มาตอนเธอเศร้า ตอนเธอล้ม

เพื่อดึงเธอ เป็นเพื่อนเธอให้เธอมีกำลังใจ กลับมายืนได้ปกติ...

เมื่อหมดหน้าที่ ผมมันก็ไร้ประโยชน์...

เธอตอบแทนด้วยการไม่เหลือแม้ความเชื่อใจให้กัน...

...

...

ตอนท้ายสุดของปกใน ในอัลบั้มไทระบาย...

คำขอบคุณล่างสุด ผมได้เขียนไว้ดังนี้...

"สุดท้ายนี้...ไม่มีเธอก็คงไม่มีอัลบั้มนี้สินะ ขอบคุณนะ...ลาก่อน"

.....อัลบั้ม ไทระบาย นี้ ผมคงจะมอบให้เธอ

 เมื่อวันที่ผมพร้อมจะก้าวออกจากชีวิตเธออย่างถาวร...

เพื่อให้ความรักครั้งนี้จบลงได้อย่างสมบูรณ์....

ถ้าเป็นนิยาย...ก็คงเป็นนิยายที่จบลง โดยมีผมเป็นฝ่ายเจ็บปวด...

แต่โดยรวมเนื้อเรื่องยังคงสวยงาม...

ซึ่งมันก็คงอีกไม่นานแล้วล่ะครับ...

ปล. ผมไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายนะ ถึงในคำขอบคุณ อ่านแล้วเหมือนจะไปตายก็เหอะ